Spreek die rare afkorting op z’n Frans uit en
men begrijpt dat zij een ‘warm kontje’ heeft. Hoe kon Duchamp dat weten? En
waarom heeft hij er een snorretje bij getekend? En toch! La Gioconda is kunst met een grote k! Eerbied voor Het kunstwerk en de kunstenaar! Zo ben ik grootgebracht.
Helaas ben ik op deze manier snel uitgepraat. Wat lelijk en verkeerd is volgens
de gangbare esthetica, is bij een volgende ronde alweer gecanoniseerd en toe
aan vernieuwing. Zo blijven wij bezig! Richard Wagner zei het al: Mache
immer was Neues! Dus gauw een ander
onderwerp.
Jaren zestig, vorige eeuw, Italië, een Nederlands studentenhotel aan het
Gardameer. Met die (stomme) Mathilde. Iedereen kende haar onmiddellijk na aankomst,
want zij zat in de Leiding hier en balanceerde tussen hulpvaardigheid en
bemoeizucht. Hier wist zij overal de weg en was altijd aanspreekbaar. Verrek!
Zij leek op La Gioconda!
Mathilde liet zich voorstaan op haar taalgevoel. ‘Italiaans is niet al te
moeilijk. Vanaf de eerste dag hier, spreek Italiaans met de Italianen. Je pikt
het vanzelf op! Gewoon meepraten en afgaan op je taalgevoel… Hier is jullie kamer.
Jullie boffen maar! ’t Gardameer voor de deur! Fijne vakantie hier!’ Ze
riep nog iets van Buon giorno en was weg.
Een heerlijke vakantie was het! Erg veel deden wij niet, want het was een
Italiaanse hittegolf! Ik sliep in mijn zwembroek, stak ’s morgens vroeg de weg
over en dook het water in. Heerlijk!
’s Avonds bij de gemeenschappelijke maaltijd (in de aanhoudende hitte) leerden
wij veel studenten kennen met een verscheidenheid aan interesses, reiservaring
en studies. Wat kan een student nog meer toevoegen aan zijn algemene ontwikkeling?
Mathilde kwam vaak met nieuwtjes en weetjes, van een excursie, een concert, een
film. Zij hield ons goed op de hoogte!
Op een keer trachtte zij haar lachbui te
bedwingen. ‘Nou zeg! We lopen hier te puffen van de warmte. En die Italianen
vinden ’t koud!’ N.B.: zij hadden gezegd: ‘Fa Caldo’.
Mathilde met haar taalgevoel… ik zeg niets meer.
