De verhuizing ofwel de zonnewoning

 De verhuizing
ofwel de zonnewoning

Herken je dat, soms heb je een gevoel dat iets is voorbestemd voor jou. Dat geldt bij mij bij nummer 1, de woning die vol in de zon ligt. Nog geen twee jaar geleden kom ik hier op nummer 7 wonen. Een prettige woning waar ik het doorgaans naar mijn zin heb. Maar toch. Staand in een eindeloze schaduw kijk ik vaak jaloers naar die woning op nummer 1. In gedachten noem ik het zelfs de zonnewoning. Ik hou heel erg van zonlicht, ik hoef niet persé in de zon te zitten of te liggen, maar dat heldere licht in huis, heerlijk. Natuurlijk ook de warmte die het meebrengt, samen met wellicht een lagere energierekening.

Tot mijn verbazing begint enige tijd na mijn komst hier in onze woongroep, nummer 1 naar me te lonken. In gedachten word het beetje bij beetje mijn woning. Op een gegeven moment koop ik zelfs knalgele gordijnen voor in het zonnehuis. Echt waar.
Mensen die ik dat vertel verklaren me voor gek. Behalve mijn zusje. Ze zegt: ‘ Ik weet niet hoe je dat doet maar zo werkt dat altijd met huizen en jij. Het is onverklaarbaar maar zo kom jij vaker aan een woning.’ Ik weet dat ze gelijk heeft.

Dan komt door trieste omstandigheden nummer 1 vrij en al is de timing voor mij persoonlijk belabberd, ik geef al snel aan dat ik interesse heb in de woning. Jeetje, na nog geen twee jaar, ik lijk wel gek. Maar toch.
Nou kunnen hier in deze woongemeenschap alle bewoners reageren wanneer er een huis vrijkomt. Voor een tweepersoons woning gaan echtparen voor. Een spannende tijd breekt dus aan, maar alle geruchten lijken met een sisser af te lopen en ik krijg te horen dat ik waarschijnlijk nummer 1 ga krijgen. Ik blij, heel blij. Maar de tijd om te reageren is nog niet helemaal om en jawel, volkomen onverwacht is er een echtpaar uit de groep dat reageert. Ik ben er kapot van. Hoe kan dat nou, dit wordt toch mijn woning, mijn zonnewoning. Een week eerder zeggen ze nog tegen me dat ze echt, absoluut geen interesse hebben, ondanks geruchten. Het voelt wat oneerlijk, mensen die opeens bedenken dat nummer 1 ook wel leuk is, terwijl ik het al heel lang een geweldig huis vind. Maar goed, zo zijn de regels, en met moeite zet ik de zonnewoning uit mijn hoofd en hart. Het moeilijkste vind ik het dat mijn gevoel van voorbestemming niet klopt, het vertrouwen op mijn ‘ eigen wijsheid’ krijgt een pijnlijk knauw.

Op een gegeven moment vind ik het ook wel lekker rustig om niet weer te verhuizen, al het gesjouw en geregel is toch niet echt een feest.

Net wanneer ik er eigenlijk niet meer mee bezig ben hoor ik heel toevallig dat het echtpaar zich terugtrekt… . Hoe dan!
Het dringt maar heel langzaam tot me door dat dat betekent dat ik…

Ik vraag me vertwijfeld af of alle obstakels die ik tegenkom een test of een waarschuwing zijn.

‘Toevallig’ ligt op mijn nachtkastje een exemplaar van De Alchemist van Paolo Coelho. Ik lees na jaren dit boekje opnieuw. Wat lees ik;
‘ Wat je nog moet weten is dit: voor ze een droom verwezenlijkt, wil de ziel van de wereld altijd eerst nog testen wat je onderweg hebt geleerd. Ze doet dat niet om je te sarren, maar om je samen met je droom ook de lessen te laten verwerven die je leert terwijl je werkt aan je droom. Dat is het moment waarop de meeste mensen afhaken.(…)
   De jongen moest denken aan een oud spreekwoord van thuis: het donkerste uur is het uur voor de zon opkomt.

Opmerkelijk is ook dat ik net een column schrijf over ‘ Het uur van de wolf’, ofwel het donkerste uur voor de zon opkomt.